Dit stuk gaat niet over het allergrootste probleem van dit moment. Daar had ik ook wat over kunnen schrijven, maar ik hoop stiekem dat COVID-19 een slechte 1 aprilgrap is (Hallo, het is 1 april! Roep het maar!). Echter, in momenten van chaos en paniek geloof ik dat het goed is om een stukkie vol onzin de wereld in te sturen: bij deze.
Het was al een behoorlijke uitdaging om er twintig in 2020 (#mijn20van2020) te lopen en die uitdaging wordt alleen maar groter nu alle loopevenementen één voor één niet doorgaan. Het najaar wordt druk als alles dan moet worden ingehaald. Daarom ben ik voor de zekerheid maar vast begonnen. Maar hoe dan? Gewoon: precies hetzelfde als ik gepland had maar dan zonder medelopers, zonder drankposten en zonder medailles maar met een beetje fantasie en op een totaal ander parcours. Precies hetzelfde maar eigenlijk compleet anders.
Het is 22 maart 2020 en de KLM Urban Trail Utrecht staat op het programma. Makkie, ik woon bijna op het parcours! Deze kan dus prima zonder planning en voorbereiding gewoon gelopen worden. Schoenen aan, kleren aan en gaan. Het is zondagochtend en de stad slaapt nog. Al lijkt een slapende stad tegenwoordig de nieuwe norm te zijn. Hoe dan ook, er staat niet veel publiek langs het parcours. Ik probeer de bioscoop in te rennen, maar deze is gesloten. En ook de bibliotheek is niet geopend voor hardlopers en mensen. Al zijn hardlopers natuurlijk ook mensen. Een urban trail wordt toch een lastiger verhaal dan gedacht. De trappen van het station zijn gelukkig niet gesloten, onder de Dom mag ik gewoon rennen en ook de bruggen kan ik meepakken. Zoals het hoort bij een Urban Trail maak ik netjes overal awkward selfies. Uiteindelijk spot ik zelfs een KLM-stewardess: missie geslaagd.
Maar hoe loop je de Zandvoort Circuit Run zonder Zandvoort en zonder circuit? Een loopje van 12KM moet wel lukken, maar waar haal ik zomaar duinen en een strand vandaan? Hallo Google: “strand in utrecht”. Maar natuurlijk! De duinen ontbreken, maar de Haarrijnse Plas beschikt over een prima strand. En het naastgelegen het Maximapark kan prima door als het circuit van Zandvoort. Missie wederom geslaagd!
De hashtags vlogen me al om de oren, maar eindelijk werd er dan ook echt één aangekondigd: een Coronarun. Nee, niet massaal met z’n allen de regels aan de hardloopschoen lappen, zodat we gegarandeerd met medaille en Corona huiswaarts keren, maar een digitale run waarbij je je eigen moment, parcours en afstand kiest. Uiteraard ben ik daarvoor te porren, maar wat me echt over de streep trok, was het goede doel waar de opbrengst naartoe gaat: Het Nationaal Ouderenfonds. Ik ben namelijk groot fan van opa’s en oma’s (ook van degenen zonder kinderen, dus eigenlijk ben ik fan van ouderen). Gisteren liep ik netjes een COVID-19-parcours, geschreven in doktershandschrift want het kost wat moeite om het te herkennen.
Ik mis het lopen met met mijn loopgroep op woensdagavond en het meedoen aan (twintig) georganiseerde loopevenementen. Maar deze nieuwe werkelijkheid geeft een hoop flexibiliteit en vraagt om creativiteit, en dat gedeelte bevalt me wel. Ik ben nu vooral ontzettend blij dat we nog buiten mogen om te rennen èn dat er paden zonder duizenden mensen te vinden zijn. Want precies dat is best uniek in deze tijd.
Benieuwd naar de volgende loopjes op het programma? Zondag loop ik de Kwart Marathon van Rotterdam, met finish vlak over de Prins Clausbrug, het kleinere broertje van de Erasmusbrug. En de week erop loop ik de Halve Marathon van Utrecht. Je bent uiteraard van harte welkom om op je eigen parcours mee te doen.
