Soms sluipt het erin. Zo’n periode waarin je ‘er’ helemaal klaar mee bent. Je wilt fitter worden maar hebt geen zin om te sporten. Je hebt belachelijk veel werk te doen maar je bent niet vooruit te branden. Je hebt zin om mensen te zien, maar niet om daadwerkelijk je huis (en joggingbroek) te verlaten. Je vraagt je af waar je in vredesnaam mee bezig bent.
Ik zit middenin zo’n periode als ik ineens schrik van het geluid van vuurwerk. Buiten staan mijn buren, met hun vrienden en familie. Ze vieren Diwali, het feest van het licht. En dat doe je onder anderen met vuurwerk. Even waan ik me in India. Ik wil ook Diwali vieren. Maar dan zonder vuurwerk. En zonder het kopen van goud. En zonder bergen zoetigheid. Maar wel mét opruimen, het zien van familie en vrienden en het licht weer toelaten in mijn leven.
Diwali bestaat uit vijf dagen; elke dag heeft zijn eigen betekenis en elke dag staat iets anders centraal. Overal ter wereld wordt het net een beetje anders gevierd. Maar centraal staat de overgang van donker naar licht, een nieuw begin en delen met je naasten. Praktisch gezien vertaalt dat zich in een aantal rituelen (die dus kunnen verschillen). Je huis renoveren, opruimen en schoonmaken. De band met je partner waarderen. Je huis met lichtjes versieren. Jezelf met mooie kleding versieren. Eten. Een massage krijgen. Nog meer eten. De ouderen in je familie bezoeken. De band tussen broer en zus vieren.
Op het moment dat ik dit typ, is dag twee voorbij. Als ik dit jaar Diwali zou willen vieren, dan moet ik dus een beetje cheaten. Of efficiënt zijn, dat lijkt me een betere omschrijving. Opruimen, zowel in huis als mentaal. Perfect om zo’n druilerig spiraal te doorbreken. Tijd maken om te koken, vrienden en familie te zien. Of hen op z’n minst een kaartje te sturen (vergeet niet dat dit de ‘efficiënte driedaagse variant’ is)! Soms heb je een schop onder je kont nodig. Ik heb een hekel aan vuurwerk maar dat was mijn ‘schop’. Buren bedankt.
Hallo licht, ik ben er klaar voor!
