Ruim dertig Nederlandse loopgekken verzamelde zich in Maria Alm, Oostenrijk. Verspreid over zes huisjes ontstonden kleine, lokale families. Iedereen had zijn eigen talent: eieren koken, koffie zetten, de tafel opruimen… Of gewoon rotzooi maken. Dat ons huisje ‘the place to be’ was, werd al snel duidelijk toen we elke maaltijd weer met meer mensen aan tafel zaten. Het kan natuurlijk aan de perfecte eieren van Gerard, de beste koffie van Dimitry of de bazensalade van Natasja en Miranda gelegen hebben, maar ik denk dat het de gezelligheid was. Grappig, hoe dat gaat als je zes totaal verschillende mensen, met allemaal een passie voor trailen, in één huis stopt. Voor mij de grootste reden om mijn hardloopavonturen met TRCU te beleven. We zijn allemaal anders, hebben allemaal een eigen verhaal maar we hebben allemaal het hetzelfde doel: een afstand van de Hochkönigman finishen.
Geheel volgens plan, liep deze ultramarathon niet volgens plan. Om half zes ‘s ochtends zaten we druppelend in een grote tent: het was tijd voor de langste racebriefing ooit. Samenvatting: het regent de hele dag dus doe voorzichtig want het is overal glad. Geen zorgen, dit ken ik. Op de een of andere manier is het altijd noodweer als ik meedoe aan een race. Daar stond ik dan in het startvak: in mijn regenjas, regenbroek en met mijn waterdichte handschoenen aan. Ik dacht terug aan de zonnige dag waarop ik mij inschreef; nog vol verse herinneringen aan de vakantie in ditzelfde gebied die gekenmerkt werd door een strak blauwe lucht, veel zon en vooral geen modder. Één ding wist ik zeker: dit jaar konden we dat allemaal wel vergeten.
De eerste vijftien kilometer liep ik met Freek, Mariella en Michelle. Als een geoliede machine hadden ze een raceplan gemaakt en de taken verdeeld (route, snelheid en eten) zodat de eerste twee (krappe) cut-off tijden gehaald zouden worden. Ik was zo blij dat ik (zonder toegekende taken) aan mocht haken want ze hebben me er op de lastige momenten doorheen gesleept (eigenlijk elke klim). Ik wist dat omhoog lopen mijn zwakte zou zijn. Door meerdere redenen, maar vooral als gevolg van een nasty griep, heb ik amper heuveltrainingen kunnen doen. Toen ik ze uit het gezicht begon te verliezen, hoorde ik een vrolijke stem “Hee, van Ginkel”.
Astrid kwam passeerde precies op het juiste moment en ik heb haar niet meer losgelaten. Okee, even dan. Bijna viel ik in de afgrond toen ik struikelde. Gelukkig redde een paar struiken mijn leven terwijl Astrid een foto maakte. Één hand aan een struik, in de andere mijn stokken. Ik had moeite met ademen van het lachen. Omdat het zo’n succes was voor de sfeer, schoof ik een uurtje later nogmaals onderuit. Dit keer in de bagger.
Halverwege de race kwamen we ineens allemaal lopers tegen die ons tegemoet liepen. Met roze startnummers op, net als wij. Al snel hoorden we dat de race werd omgelegd in verband met een sneeuwstorm op de bergkam die voor de laatste helft gepland stond. Sommige afstanden werden afgebroken en wij kregen de opdracht om vanaf het volgende verzorgingspunt exact(!) dezelfde route terug te lopen. De volledige afdaling kon ik enkel denken aan het feit dat we deze kilometers na het omkeerpunt ook weer mochten beklimmen. Gelukkig was ik dat allemaal even vergeten toen we (wederom!) Mary-Lou, Monique en Gert-Jan bij de post zagen staan. Wat een uitstekende cheerleaders! Ze probeerden droge kleding en noedels aan ons te slijten zodat we er weer even tegenaan konden. Hier kwam ik er tevens achter dat mijn regenjack had besloten om horizontaal te scheuren. Dat verklaarde waarom ook alles onder dat jack nat was.
Vlak voordat we er weer vandoor gingen, kwamen ook Tim, Miranda en Gerard binnen. Zij waren om 00:00 gestart en hadden er dus al een nacht en een stuk dag op zitten. Wat een helden! Ook zij mochten de route op dezelfde manier vervolgen. Ik had een nieuw doel: finishen voordat deze bazen dat zouden doen (of zoals ik tegen Gerard zei: “Ik ga vast naar ons huis en als ik eerder ben dan drink ik je biertje op!”). Op de terugweg kwamen we de trouwe TRCU-aanmoedigingscrew weer tegen. En als je urenlang achter elkaar door de regen loopt te sjokken dan is dat echt de allerbeste motivatie om door te blijven sjokken.
Overigens zijn wij uitstekend in het opvolgen van orders. ‘Loop exact dezelfde route terug’ betekent dat je exact dezelfde route terugloopt. Ook als deze op het einde (lees: het originele begin) is aangepast om voor iedereen een heldhaftige finish te garanderen. Met als gevolg dat we aan de verkeerde kant van de finishlijn (in de coulisse!) finishten. Terwijl we de TRCU-ers die reeds gefinisht waren hoopvol in de verte zagen turen, stonden wij aan de zijkant te giechelen, naar hun te kijken en ons af te vragen of we nog wel mochten finishen. En dat mocht (van onszelf); wij waren immers de enigen die netjes naar de aanwijzingen hadden geluisterd. Dus hop: over de finishlijn, stukje teruglopen, omkeren (daar waren we inmiddels echte pro’s in) en terug om de finishbel te luiden. Wie deze bel niet heeft aangeraakt maar wel gefinisht is, is André. Na twee jaar met een heleboel downs (en daardoor heel weinig trainen) stond ook hij aan de start. En hij finishte. Wat mij betreft is hij de enige echte Hochkönigman van 2024!
Twee buikschuivers, een schitterende omgeving, veel grappen (dank Astrid!), de allerbeste aanmoedigingscrew, een sneeuwstorm die de route omlegde, waterdichte kleding die niet waterdicht was en een finish van de verkeerde kant mét een heleboel TRCU-cheerleaders. Tel daar een werkdag non-stop regen op je kop bij op en je hebt een mooie samenvatting van de Hochkönigman. Heel veel zin om hier terug te komen en het laatste stukje van de officiële route ook mee te pakken. Dank aan iedereen die onderdeel van dit avontuur was!
