Laat me eruit. Stop de show!

Het is 12 maart en het is het begin van het einde van de wereld. Mijn werkgever heeft zojuist laten weten dat we de komende zeven weken thuis moeten werken. Tegelijkertijd hoor ik dat ik niet meer welkom ben in India, waar ik 30 uur later voor werk naartoe zou reizen. En binnen 24 uur is mijn agenda volledig leeg. Zeven weken thuiswerken, geen sociale evenementen en geen hardloopwedstrijden. 

Is dit een slechte grap? In paniek kijk ik om me heen. Waar is het einde van de set? Ik loop naar de keuken en probeer mijn arm door ‘het doek’ te steken. Ik ren naar de achtertuin in met de verwachting om met mijn hoofd keihard tegen ‘het doek’ te rennen. Alleen, er is geen doek. Het lijkt erop dat dit geen slecht vervolg op The Truman Show is.

Of toch wel? Het gaat namelijk verder: niet meer op bezoek bij oma, geen sociale aangelegenheden, wegblijven bij Brabanders en 1,5 meter afstand houden in de supermarkt. En Mark Rutte roept dat mijn baan er niet toe doet. Maar veel belangrijker nog, mensen die werkzaam zijn in de zorg maken overuren. De IC ligt vol, mensen gaan dood en we hebben geen idee wanneer het einde in zicht is. Tegelijkertijd ligt de helft van Nederland op elkaar in het Vondelpark te chillen alsof er niets aan de hand is. Er heerst een geheimzinnig virus waar we steeds een beetje meer over leren. De hele wereld is ervan in de ban. En het hoogtepunt – of eigenlijk dieptepunt – is nog lang niet bereikt.

“Laat me eruit! Het is mooi geweest!”, ik kan het het niet vaak genoeg proberen. Misschien hoort de regisseur me wel. Ik weet dat het vrij arrogant is om te denken dat ik de hoofdrol speel in een vervolg op The Truman Show, maar ik kan geen andere verklaring bedenken. Is dit echt?