Normaal ben ik niet erg van de zelfhulphypes. En al helemaal niet als ze gebaseerd zijn op militaire ontgroeningen in Noorwegen. Maar iets aan de Helweek leek me wel interessant. Tenminste… dat blijkt. Vandaag ontving ik ineens een goodiepakket op de deurmat. En met een goodiepakket, kan ik er niet meer onderuit.
Ik word overspoeld met ‘goede’ redenen en motivaties om mee te doen. Dertig kilo afvallen? Lijkt me geen goed idee, dan blijft er niets meer over. Stoppen met roken? Wellicht zonde om eerst te beginnen zodat ik vervolgens tijdens zo’n week weer kan stoppen. Het voelt een beetje als de #100happydays-uitdaging die ik een paar maanden geleden gedaan heb. In deze tijd kreeg ik een nieuwe baan, viel ik van mijn racefiets, lanceerde ik de nieuwe website van Ninos de Guatemala en zag ik Turtles op straat. Nu hoop ik dat deze week iets minder spectaculair zal zijn: mijn baan is geniaal, dat vallen van de racefiets was eenmalig, de site staat nog steeds te shinen en die Turtles, tja.
Helweek. Op mijn eigen manier en met een andere naam. Bazenweek. Het boek schijnt enorm slecht geschreven te zijn. Daar begin ik dus niet aan: mijn zuurverdiende extra tijd kan volgende week wel beter worden besteed. Het meerendeel van de ‘gouden regels’ de deur uit en plaats maken voor een aantal nieuwe uitdagingen. Alle zweverige statements maken plaats voor concrete acties. Geen social media? Onmogelijk en tevens onwenselijk. Om precies dezelfde reden als waarom ik deze uitdaging aanga: nieuwsgierigheid. Gesprekken met collega’s tot een minimum beperken? Daar zie ik het nut ook niet zo van in. Misschien blijft er niet zoveel van de oorspronkelijke ‘Helweek’ over. Nu ik erover nadenk; volgende week komt het me eigenlijk helemaal niet uit!
Efficient slapen, veel sporten en gezond eten: prima. Een dikke todo-lijst afvinken door een nachtje door te halen en wat eerder op te staan: uitstekend. Maar wel op een moment dat het in mijn agenda past.
