Het werd wel weer eens tijd om wat onzin op papier te zetten, de digitale versie van papier natuurlijk. Bij deze! Ik besloot om net als een jaar geleden een dierentitel boven dit bericht te plaatsen. Dat heeft geen specifieke reden behalve dat het wel aardig uitdrukt hoe ik me op dit moment voel.
Over een week word ik veertig en dat is nogal een ding, vind ik. Natuurlijk doe ik supercool alsof het me niet kan schelen, maar dat kan het me stiekem wel. Veertig is niet zomaar een leeftijd, veertig is de helft van je leven. Als je meneer Burkeman tenminste serieus neemt… en als je niet vroegtijdig op een onhandige manier om het leven komt. Burkeman spreekt over een leven van 4000 weken. Lekker overzichtelijk. Het is een boek om mensen zich ervan bewust te maken hoe ze het beste met de eindigheid van hun tijd op aarde kunnen omgaan. Dat klinkt misschien als een doemscenario, maar dat is het niet. Accepteren dat je leven eindig is en dat de stroom aan dingen ‘die gedaan moeten worden’ oneindig is, kan heel verfrissend werken. Bij voorbaat accepteren dat je niet alles gedaan kunt krijgen, zorgt ervoor dat je focust op de dingen die er echt toe doen.
Afijn, dat is niet waarom die dooie-mus-vergelijking zo goed opgaat. Iedereen die de simpele rekensom maakt, snapt dat 4000 weken en 80 jaar niet hetzelfde zijn. Een jaar heeft immers 52 weken. Ik maakte die som pas recent. Wat een teleurstelling! Geen taart op de helft van mijn leven. Niet eens een pistache-ijsje. Op 23 januari 2025 (toen was ik exact 2000 weken oud), deed ik niets. Ik had een zooitje afspraken voor werk en ben na afloop waarschijnlijk op de bank onder een deken gaan zitten om vervolgens een programma te kijken waar ik vandaag de dag nul herinnering aan heb, het was immers januari. Een beetje treurig klinkt het wel.
Ik had natuurlijk kunnen weten dat ik de 2000 weken allang gemist had, maar het voelt wel een beetje als een dubbele tegenslag. Niet alleen heb ik het niet kunnen vieren (en een excuus voor ijs of taart is natuurlijk altijd welkom), ik ben ook nog eens stilzwijgend de helft van mn leven gepasseerd. Tenzij het natuurlijk niet de helft van mijn leven is… Want wie rekent er nu eigenlijk in weken? Olivier Burkeman en mensen met baby’s – beiden ben ik niet.
Tijd voor mijn eigen theorie. De gemiddelde leeftijd van een Nederlandse vrouw (of is het vrouw in Nederland?) is 83.3 jaar. Ik wil mezelf natuurlijk niet als gemiddeld zien dus ik heb bedacht dat ik het maar boven afrond; ik word 85 jaar – in uitstekende gezondheid en omringd door alle mensen die ik lief heb (ok, uitdaging… dan worden sommige mensen 111, maar een beetje ambitie kan geen kwaad). Het mooie is dat ik de helft van mijn leven dan kan vieren met taart. En ijs. En het lopen van een marathon. Een kilometer (en een beetje) voor elk jaar. Wat is er nou beter dan je halve leven vieren met. Een hele?
Nu hopen dat ik het haal.
