De afgelopen maanden heb ik mijn Mojo weer gevonden. Het lopen gaat lekker, ik voel me sterker en mijn hoofd is minder vol.
Begin juli ga ik met Mary-Lou en een stel andere loopgekken Le Pilgrimage lopen: vier dagen de Franse bergen in, elke dag zo’n 30KM met 2000 hoogtemeters. Afgelegen bergpaadjes, schitterende uitzichten, helemaal kapotgaan bergop, onvoorspelbaar weer, een mooie groep mensen, lekker eten na afloop: een avontuur waar ik ontzettend veel zin in heb! Natuurlijk was ik vooral overtuigd door de foto’s van het superchille hotel dat onze basecamp is maar dat vertel ik natuurlijk aan niemand.
Het is tijd om aan de bak te gaan en ik heb er zowaar weer plezier in: een halve en een hele marathon binnen 24 uur? Prima. Twee marathons binnen twee weken? Prima. Trailen met TRCU? Prima. Eindelijk weer intervals lopen bij PWLC? Prima. Het gaat niet allemaal vanzelf maar het begint weer eens ergens op te lijken!
Omdat ik regelmatig op pad ben, probeer ik mijn lange duurlopen daar goed op af te stemmen. Dat kan weleens een uitdaging zijn. In Spanje ging het prima: een lange duurloop door Madrid, wat korte ochtendrondjes, beklimming van de Col de Rates (op hardloopschoenen natuurlijk) en wat wandelingen met hoogtemeters. Snel de was doen (lees: mijn loopkleding wassen) en op naar Rio de Janeiro voor werk. En ook daar ging het uitstekend: stukkie op de loopband, ochtendloopje langs het strand, en door het regenwoud op bezoek bij Jesus. Geen slechte score voor een werktrip!
Met nog drie weken te gaan tot ons avontuur, kwam ik uit Rio terug met een kleine verrassing. Ik voelde me op zondagnacht zo ontzettend slecht dat ik dacht dat ik doodging. De volgende ochtend was het niet veel beter en besloot ik toch de huisartsenspoedpost te bellen. Gelukkig kon ik op Tweede Pinksterdag met prioriteit terecht bij de spoedeisende hulp. Ik was alleen thuis, dus snel mijn ouders gebeld want aan de telefoon was wel duidelijk: ze wilden me zo snel mogelijk zien en ik mocht niet in m’n eentje komen (was me overigens ook niet gelukt).
Mijn vader mocht me in een rolstoel door de gangen scheuren en zes uur later was het na een zooitje onderzoeken duidelijk: geen malaria, wel dengue. Op zich goed nieuws, maar wat een draak is dat! Het is lang geleden dat ik me zo beroerd gevoeld heb. En zo verveeld trouwens ook niet – rust en vooral veel drinken is het devies. En dan gaat het helaas niet over lekkere Orvalletjes.
Het internet is uitgespeeld, ik heb alle horrorverhalen over dengue gelezen en ik heb besloten dat ik daar niet nog één aan toe wil voegen. Dus hopelijk mag ik de loopschoenen snel weer aan!
PS: Ik ben er overigens ook achter gekomen dat er sinds kort een denguevaccin bestaat: tip!
En mocht je je ooit écht ziek voelen wanneer je terugkomt van een bestemming waar tropische infectieziektes zoals dengue voorkomen, hou dan goed je symptomen in de gaten en bel altijd de (spoed)huisarts voor advies. Als het daadwerkelijk dengue is, dring dan aan op een herhaaldelijk bloedonderzoek want het is belangrijk om het aantal bloedplaatjes (trombocyten) en je ontstekingswaarde (CRP) in de gaten te houden.
PS 2: In eerste instantie wilde ik in dit stukkie pleiten voor een mugloze wereld maar ik heb even aan Copilot gevraagd wat er eigenlijk zou gebeuren als alle muggen zouden verdwijnen… en dat is geen goed idee.
