In de verte zie ik ‘m staan: de Brandenburger Tor. De weg is afgesloten met aan beide kanten dranghekken met onbegrijpelijke reclameboodschappen. Voor mij in ieder geval, want denken kan ik allang niet meer. Onder de Brandenburger Tor door en dan kom ik bij de finish. Op 16 september tenminste, want nu staan de hekken er voor de EK marathon en loop ik hier in mijn eentje – een dag te vroeg, want meedoen aan een EK is voor mij natuurlijk niet weggelegd.
Droombaan of droomtijd?
Ik weet niet precies vanaf welk moment je excuses mag gaan verzinnen, maar ik doe het nu. Een snelle loper ben ik niet. En dat is prima. Maar ik zou zo graag een keer de marathon onder de 4uur lopen. Vier uur lang een gemiddelde van 5:40 per kilometer, dat moet lukken. Helaas gooide mijn droombaan roet in het eten. In april zou ik de Rotterdam Marathon lopen, maar was ik voor werk in Indonesië. Er werd een nieuw plan gemaakt: Berlijn! In de maanden die volgden, zou ik keihard gaan trainen. Voor mijn werk ben ik echter weleens te vinden in landen waar je als vrouw niet zomaar over straat kunt rennen. En dus kon ik me aan mijn schema niet altijd houden. De keuze tussen droombaan en droomtijd was vervolgens makkelijk gemaakt: onder de vier uur komt later wel.
Er is nog wel een sprankeltje hoop en dat wil ik niet zomaar loslaten. Op je 32e schijn je op je best te zijn. En laat ik nou net een week voor Berlijn de 32 jaar aantikken. Willem Alexander tikte ooit ook de 32 aan bij een marathon, maar dan net even anders. Bij de finish van New York stond er 4:32 (en 21 seconden) op zijn klokje. Wat er ook gebeurt, die tijd verbreek ik graag. Maar dat is geen tijd onder de vier uur. We zullen zien wat die magische 32 jaar met me doet. En anders kan Nike me op de valreep nog even sponsoren. Snelle sokken, mooie schoentjes en het perfecte voedsel kunnen mij binnen vier uur over de streep loodsen. Misschien kunnen we het ‘Breaking4’ noemen?
Berlijn staat op de stoep en ik sta in het startvak. Naast een bekende schrijver uit Nederland, staat er overigens nog een held in het startvak. Eliod Kipchoge; de man die deze editie van Berlijn een wereldrecord gaat lopen. Hoewel ik normaal gesproken aan de buis gekluisterd zou zijn om een wereldprestatie zoals deze live te aanschouwen, krijg ik er dit keer niets van mee. Ik sta in een startvak te kleumen, moet dan nog een uur of drie rennen of lig inmiddels al ergens aan de kant van het parcours te huilen omdat het nog zo ver is. Hoe dan ook: slinger die tv aan op 16 september, want er wordt geschiedenis geschreven. En dan doel ik niet op mijn prestatie.
Nog 42195 minuten en ik ben er klaar voor. Dus nu ben JIJ aan de beurt! KIes je favoriete nummer en voeg ‘m op Spotify toe aan mijn #BERLIN42 playlist [opent in nieuw venster]. Uiteraard mag je me ook op andere manieren spammen met hitjes, dan zet ik ze er zelf in! Daarmee breng jij mij weer een stukje dichter bij een tijd onder de vier uur.
