Koning van Spanje

New York – 1 november 1992. De dag dat Willem Alexander koning werd. Koning, in dit geval niet te verwarren met staatshoofd. Willem Alexander presteerde het om ruim 42KM te rennen. En als je dat kan, dan ben je een koning.

Tweeëntwintig jaar en elf maanden later wil ik ook een koning zijn. En dan het liefst de koning van Spanje, zoals ‘The Tallest man on Earth’ in dit nummer zingt. Het worden van de langste man ter wereld is voor mij onmogelijk, dus er blijft maar één ding over. Daarom sta ik op 24 april aan de start van de marathon van Madrid. En met een beetje geluk haal ik diezelfde dag ook nog de finish.

Mañana Mañana
Morgen begin ik. Echt. Zo verstreken de eerste weken. Geen zin, geen tijd, zware benen, geen benen, te koud, te nat, spierpijn van de sportschool. En waar moet ik beginnen? Een halve heb ik al een aantal keer gelopen, maar een hele is een heel ander verhaal. Het is ver, belachelijk ver. Je moet oefeningen doen die op het eerste gezicht niets met hardlopen te maken hebben, zodat je halverwege de 42KM je rug niet breekt. En je moet nadenken over eten en drinken. Niet alleen tijdens de marathon, maar ook ervoor en erna.

Johan Cruijff
Planning is niet mijn sterkste kant, dus dat maakt de uitdaging nog veel groter. Gelukkig heb ik allemaal ervaren mensen om mij heen. Zo gaf Karlijn de tip om de loop op te delen in drie keer 14KM. Zo klinkt het inderdaad best simpel, al was 14KM een jaar geleden nog een flink eind. Maar nu is 14KM niks, dus drie keer 14KM is ook niks. Johan Cruijff had deze logica zo kunnen bedenken. Al had ik er dan zelf niets van gesnapt. Ben dus blij dat ik er zelf mee kwam, want nu is het superduidelijk.

Daarnaast heb ik een coach aangesteld. Natuurlijk niet zomaar één, maar één van Nederlands beste lopers. Hij leeft op Ugali en rent rondjes in het knetterwarme Kenia. Als hij het kan onder deze omstandigheden, dan kan ik het ook. “Leg jezelf geen druk op en doe alles op een relaxte manier”, dat was zijn eerste advies. Lekker makkelijk gezegd, als je zelf de marathon in 2:10:24 loopt. Toch zit er wel wat in. En ga je een keer als een slak vooruit? Prima! Zolang je maar vooruit gaat. Mooie oneliners, maar nu nog daadwerkelijk doen. En dat deed ik.

Knipogen
De weg naar de marathon was een avontuur. Ik heb mezelf beter leren kennen. Maandagmorgen, ik ren naar buiten. Na een paar honderd meter kom ik iemand tegen: hippe hardloopschoenen en net te warm gekleed. Hee, we zijn hetzelfde. Gedwongen zeg ik “Hallo” omdat de ander me groet. Of was het andersom?

Lang heb ik me verbaasd over een vreemd schouwspel: lopers zeggen elkaar gedag. Precies zoals motorrijders dat ook doen. Er bestaat een ongeschreven regel en ik hou ‘m in stand. Ik ben het, en ik was het al die tijd. Ik geef het toe, ik ben er zo een die als eerste – JA, als eerste! – de ander gedag zegt. En soms zegt de ander wat terug. Meestal niet, en dat is prima.
Maar nu is er een nieuwe groet! ‘Hallo’ blijkt ineens niet meer zo hip te zijn; mensen knipogen tegenwoordig. Mannen, vrouwen, van elke leeftijd. Iedereen knipoogt, behalve ik. Ik kan namelijk niet knipogen dus zeg ik maar “Hallo”.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

PR
Nu is het 15 april. Over negen dagen is het zover, de marathon van Madrid. En gek genoeg ben ik er klaar voor. Ik heb geen blessures, ik ben niet ziek en ik heb er enorm veel zin in. Maar dat maakt me nog geen koning. Willem Alexander liep de New York in 04:32:21. Toen ik nog een doel zocht, riep ik “04:32:21. Eitje!”. Die tijd zou eraan gaan! Nu ik de 30KM ben gepasseerd, denk ik er heel anders over. Daarnaast was ik een paar kleine details vergeten: Madrid is niet vlak en in april kan het er al prima 25 graden zijn. In de ochtend. Uitlopen is het nieuwe doel, een PR wordt het sowieso. Eens kijken wie hier de koning is.