Lopers weten waar ik het over heb: die paar weken voor de grote dag waarop je het een stuk rustiger aan mag doen. Voor de lopers van Rotterdam, staat ‘ie op de stoep.
Even was ik ook een ‘loper van Rotterdam’. Maar het leven is het leven niet, als het niet net een beetje anders loopt. De afgelopen maand heb ik niets anders gedaan dan taperen. Ongepland, uiteraard. Ik verloor de battle met de griep en mocht vervolgens wekenlang genieten van de napret. Longen die vanalles doen, behalve normaal omgaan met zuurstof. En dat is geen ideale basis om een stukje te gaan lopen. Daarom heb ik deze week mijn startbewijs voor de Marathon Rotterdam verkocht. Naast dat ik op dit moment totaal niet in staat ben om een marathon te lopen, heb ik ook veel belangrijke trainingen gemist. Starten is dus niet verantwoord.
Deze beslissing bracht een kleine flashback met zich mee, want een paar weken geleden heb ik hetzelfde gedaan met de CPC-loop. Samen met een collega overtuigden we een groep collega’s (zo’n 30%: goede score!), schreven ons in voor de business run en motiveerden we iedereen tot aan de wedstrijd. En dankzij een blessure en de griep stonden we allebei zelf niet aan de start. Dan kun je natuurlijk de hele dag gaan zitten miepen op de bank, maar je kunt ook gewoon de trein naar Den Haag pakken en langs de kant gaan staan om iedereen naar de finish te schreeuwen. Aan het einde van de dag waren we kapot. Conclusie: het is makkelijker om gewoon zelf te lopen =). Ja, het is zuur want het liefste wil je zelf lopen. Maar het was ook inspirerend om anderen te zien lopen! Daarom sta ik ook over drie weken langs de kant aanmoedigingen te schreeuwen naar de lopers van de Marathon Rotterdam.
Lopen is mentaal, en dat geldt niet alleen tijdens de race. Ook dit soort tegenvallers horen erbij. Als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren, dan is het wel dat geen enkele voorbereiding gaat zoals je wil dat ‘ie gaat. En voor mij geldt: als de voorbereiding vlekkeloos gaat, dan loop ik de race niet uit (lees meer hier: Valencia Marathon: “Nog nooit stond ik zo goed getraind aan de start als aan die van mijn eerste Did Not Finish.” en Trail du Grand Ballon: “Onderkoeld kwamen we bij de finish aan, helaas van een andere kant dan we gehoopt hadden.”). Dus als rasechte optimist probeer ik deze slechte voorbereiding als goed nieuws te zien!
Vandaag heb ik eindelijk weer een stukje met mijn TRCU-maten gelopen. En dat motiveert enorm (dank voor alle wijze woorden en aanmoedigingen)! Het ging goed. En dat geeft vertrouwen voor de vijftig schitterende kilometers van de Hochkönigman die over twee maanden op het programma staan.
