Vol verse herrinneringen klap ik mijn laptop open. Schrijven gaat me normaal vrij makkelijk af, maar dit keer is het anders. Er is zoveel te vertellen en ik weet niet waar ik moet beginnen. Het is onmogelijk om in een blog samen te vatten wat ik de afgelopen week gezien heb. Daarom slechts een tipje van de sluier. Later volgt ongetwijfeld meer.
Wanneer we het schoolplein op lopen, staat een jongen ons op te wachten. Hij stelt zich voor als een student van de school en geeft ons een rondleiding. Het is direct duidelijk dat de kinderen hier heel ander onderwijs volgen dan in Nederland. Ze zijn formeel, gehoorzaam en gedisciplineerd. En het merendeel draagt een rode sjaal om te laten zien dat ze jonge pioniers zijn van de Communistische Partij van China. We worden als eregasten ontvangen en krijgen een uitgebreide uitleg over de historie van de school, de beroemde mensen die hier onderwijs hebben gevolgd en de hoge kwaliteit van het onderwijs. In China is het belangrijk om de beste te zijn. Na elke les roepen de kinderen in koor: ‘ik ben goed, ik ben de beste’. Zo leren ze in zichzelf te geloven en halen ze daadwerkelijk het beste uit zichzelf.
De school die we bezoeken is een ‘normale’ school waar het inclusive education programma van Save the Children geïmplementeerd is. Dankzij dit programma, kunnen kinderen met een beperking naar een normale school, waar ze extra ondersteuning ontvangen. Zij leren van kinderen zonder beperking waardoor ze zich sneller en beter kunnen ontwikkelen. En kinderen zonder beperking leren over de situatie van hun klasgenoten, helpen waar nodig en ontwikkelen zo hun eigen sociale skills. Het is fantastisch om de interactie tussen de kinderen te zien. Het motto ‘we are different, we are the same’ komt volledig tot zijn recht.
‘S middags zijn we in twee huizen uitgenodigd waar we de moeders van kinderen met een beperking ontmoeten. Ze vertellen over de impact van een kind met een beperking op hun eigen leven. Over hun zorgen en angsten, maar ook over hun dromen. Het is duidelijk zichtbaar dat ze enorm dankbaar zijn dat hun kinderen de kans hebben gekregen om naar een ‘normale school’ te gaan. Ik realiseer me hoe groot het verschil is dat dit programma maakt.
Het contrast binnen de school zelf is groter dan het contrast tussen een Chinese een Nederlandse school. Zo is er een schoolbord met touchscreen, maar sanitaire faciliteiten ontbreken. Het toilet is slechts een langwerpige sleuf in het beton. Dit is een duidelijk voorbeeld van de focus van het ministerie van educatie; nieuwe technologie is een must. China ontwikkelt zich razendsnel en ook het onderwijs gaat daarin mee. Dat de basis daardoor soms over het hoofd wordt gezien, is daar een gevolg van. Dit geldt ook voor de kennis en capaciteit van leraren en ouders wanneer het aankomt op inclusive education. Natuurlijk zijn de intenties goed, maar wanneer het aankomt op specifieke kennis en vaardigheden, is er nog veel te halen. Het programma van Save the Children speelt een belangrijke rol in het dichten van dit gat.
Het was een mooie, leerzame en indrukwekkende ervaring. Een ervaring die ik heb mogen delen met een enorm diverse groep. Met verschillende achtergronden, interesses en ervaringen was dit een unieke manier om elkaar beter te leren kennen. En naar mate we elkaar beter leerden kennen, bleek dat we ook ontzettend veel overeenkomsten hadden. Ook voor ons geldt: we are different, we are the same.
En voor degene die zich afvraagt hoe het met de vooroordelen gesteld staat: er zijn inderdaad minimaal honderdmiljoenmiljard Chinezen. Naast hond en kat, eten ze ook fruit met mayonaise. En wormen. Chinezen zijn smakken inderdaad; wie smakt is namelijk goedgemanierd. Daarnaast zijn ze ontzettend vriendelijk en behulpzaam. En traditioneel, met name in de gebieden waar zich veel etnische minderheden bevinden. Had ik al gezegd dat China fantastisch is? Met uitzondering van bovengenoemde gerechten, kun je er namelijk ontzettend lekker eten. De ‘dorpen’ zijn ontzettend fotogeniek en tijdens het reizen, is het lastig om in slaap te vallen omdat er onderweg zoveel moois te zien is. Ik kijk er dan ook naar uit om op korte termijn terug te keren naar China om meer van het land te zien. Maar eerst bezoek ik een IKEA om alle resterende knuffels en kinderboeken op te kopen.
Tot en met 3 januari doneert IKEA per verkochte knuffel en per verkocht kinderboek een euro aan Save the Children en UNICEF. En dit bedrag wordt geïnvesteerd in programma’s zoals het inclusive education programma van Save the Children in Yunnan.
