Made in China

Hoe heb jij China leren kennen? Waren het de labels in je kleding? De babi pangang van het restaurant in het winkelcentrum om de hoek? De mooie reisverhalen van vrienden? China heeft bij mij ongetwijfeld de meest uiteenlopende vooroordelen moeten doorstaan. Nu ben ik vooral nieuwsgierig naar hoe het er echt is.

Het begon met de verhalen over ‘mensen aan de onderkant van de wereld’. Jazeker, vroeger geloofde ik er heilig in. Recht onder ons wonen de Chinezen. En in China hebben ze spleetogen. Ze eten er hond en kat en communiceren er door middel van tekeningen. Ik was zes jaar oud en wist dat er zeker drie keer zoveel Chinezen als Nederlanders waren. Pas een paar jaar later kwam ik erachter dat dat een lichte understatement was. Er zijn namelijk honderdmiljoenmiljard Chinezen. En in plaats van hond en kat, eten ze babi pangang. En als dat lekker is, dan laten ze een snoeiharde boer. En had ik al verteld over vrijwel alle spullen in mijn huis? Made in China. Grappig hoe dat gaat met stereotypes. Pas jaren later leerde ik over de politieke situatie, de vijfjaren-plannen, de gigantische steden, milieuvervuiling en de bizar snelle ontwikkeling die het land doormaakte. Tijdens mijn studie en op het Ministerie van Buitenlandse Zaken, leerde ik over de invloed van China, de grondstoffenrevolutie en arbeidsomstandigheden. Het stereotype van boerende, babi pangang-etende mensen is inmiddels uit mijn hoofd verdwenen. Chinezen zijn nog steeds met honderdmiljoenmiljard, maar met name de schoonheid van het land en hun tradities maken me nieuwsgierig. Ik heb van horen zeggen dat het reizen er fantastisch is; er is zoveel meer dan die miljoenensteden.

En nu is het zover! Ik ga China eindelijk echt leren kennen. En ook nog eens van een heel bijzondere kant. Elk jaar heeft IKEA een campagne waarbij de IKEA Foundation voor elke verkochte knuffel een euro aan projecten van Save the Children en UNICEF doneert. Je herkent wellicht het groene monster van de Nederlandse knuffelontwerper Koen (11 jaar) uit de campagne van dit jaar.

Mijn tas en ik zijn er klaar voor. Vandaag vlieg ik naar China om samen met zes collega’s en Save the Children de impact van één van de projecten – die dankzij de donaties van de campagne kan bestaan – met eigen ogen te zien. Het ‘inclusive education programma’, een programma dat zich richt op onderwijs voor ‘children with a disability’. Het is wellicht lastig voor te stellen, maar er zijn ontzettend veel kinderen die gediscrimineerd en buitengesloten worden omdat ze net een beetje anders zijn. Of ze worden genegeerd, waardoor zij niet als elk ander kind naar school kunnen. Yihan, in onderstaand filmpje, is één van de meisjes die dankzij dit programma de kans heeft gekregen om naar school te gaan. Voordat je op ‘play’ klikt, zorg dat je genoeg geld op je bankrekening hebt staan. Ik weet namelijk zeker dat je direct naar de dichtstbijzijnde IKEA rent om de hele winkel leeg te kopen en zo bij te dragen aan de campagne.

---

De reis is nog niet eens echt begonnen, maar het is nu al bijzonder. Ik voel me dan ook enorm vereerd dat ik deze kans krijg!