Support your locals! Als grote voorstander roep ik dit regelmatig, en dat deed ik ook voordat we ons in het nieuwe normaal bevonden. Maar des te relevanter is het nu, dus: support your locals!
Klinkt als een uitstekend plan, maar wat roep ik eigenlijk? Nu ken ik wel een aantal locals, voornamelijk locals die uitstekend eten kunnen koken en waar ik dus met veel plezier af en toe mijn gezicht, met of zonder mondkap, laat zien. Maar wat zijn locals eigenlijk? Mensen in mijn staat? In mijn wijk? In mijn stad? In mijn provincie? Geen idee, maar om het nog een beetje behapbaar te houden, definieer ik ‘locals’ bij deze als ‘mensen in mijn stad’. Mocht jij overigens in een andere stad wonen, dan zijn mijn locals dus niet jouw locals, al spreek jij ook van ‘mensen in mijn stad’.
Terwijl ik er dus best een aantal ken, besef ik mij dat ik er nog veel meer helemaal niet ken. Daar ga ik wat aan doen! Vorige week luisterde ik tijdens een duurloop naar de podcast ‘De Pacer‘. Daar was Rene Kuijs te gast. En Rene had een tof idee: alle straten van Rotterdam lopen. Dat wil ik ook! Niet van Rotterdam natuurlijk, maar de straten van ‘mijn’ locals en ik heb immers net de inwoners van Utrecht als ‘mijn’ locals gedefinieerd. Mijn eigen stad lijkt me dus een mooi begin.
Waar te beginnen? En wat betekent dat eigenlijk, alle straten van Utrecht lopen? Is een stukje straat voldoende? Mag je meerdere keren door hetzelfde stuk straat lopen? Tijd om, net als Rene, regels op te stellen:
- Het moet veilig zijn; een snelweg sla ik dus over. Gangsterwijken staan overigens wel gewoon op de kaart – letterlijk.
- Een straat is een straat als je er ook met een auto in kunt, behalve als het privéterrein is. Elke straat loop ik van het begin tot het eind en straten mogen meerdere keren gelopen worden, al hoop ik dat zo min mogelijk te doen. De straat hoeft overigens niet twee kanten op gelopen te worden, maar dat mag wel.
- Is er een straat afgesloten? Pech! Imperfectie is goed. Misschien dat ik ooit aan het einde nog wel een afvinksessie voor vergeten straten organiseer, mocht ik ‘het einde’ halen. Hoe dan ook; het is klaar wanneer het klaar is.
Overigens heeft Rene zijn inspiratie weer van Rickey Gates, niet Gervais – een ultraloper en enorme mafkees maar bovenal een baas. Hij doorkruiste niet alleen Amerika te voet maar liep tevens in alle straten van San Francisco. En verhuisde toen naar Santa Fé, om daar vervolgens weer verder te lopen. Hij geeft overigens wel aan dat San Francisco, één groot grid, zoveel makkelijker te doen was dan Santa Fé, dat net als Utrecht één grote chaos is!
In een interview vertelt Rickey: “Though it wasn’t my intention, I found that this type of running is a really great way to get in shape and stay motivated for other adventures. It was no accident that I did this project during something of an ‘off season.'” Klinkt goed, een ‘off season’ kunnen we dit immers wel noemen. Maar het allermooiste is wellicht dat Rickey een nieuwe waardering kreeg voor de stad die hij al jaren zijn thuis noemde: “It provided me with empathy for my neighbors who have less than me and more understanding of how a population works on both a micro and macro scale.” Overigens moeten we niet vergeten dat Rickey sponsors en een eigen slaapbus had; hij sliep op de finish van de ene dag zodat hij de volgende dag op de start wakker werd en direct weer verder kon gaan met de route. Deze Hollandse heeft geen slaapbus en fiets naar de start van elke route en zal na afloop gewoon weer naar huis fietsen. Slapen op een fiets lijkt me namelijk geen goed idee.
Benieuwd naar de aanpak van Rickey? Hij heeft een schitterend filmpje gemaakt over zijn avontuur in San Francisco. Pas op: na het kijken, wil jij dit ook!
Het is een uitdaging waarin structuur en richtingsgevoel centraal staan: twee van mijn persoonlijke zwaktes. Rickey had bedacht dat hij gewoon voor de ‘lop-in-het-zand-tactiek’ zou gaan als het allemaal te ingewikkeld werd. En laat ik daar nou wel heel goed in zijn! Daarnaast is er vooral heel veel tijd nodig. Voor de grap – routes ga ik immers niet gebruiken – heb ik een gedeelte van de wijk Kanaleneiland in de routeplanner gezet: 20,7KM. Een ministukje op de kaart, maar bijna een halve marathon aan straat. Aangezien ik voorlopig nergens naartoe ga, is dit een perfect moment om deze uitdaging aan te gaan. Overigens is het ook een mooie manier om mijn megatrage duurlopen die Trenara me voorschrijft door te komen. Snel lopen is geen optie in deze uitdaging.
De kaart ligt klaar en verder laat ik me verrassen! De eerste verrassing kwam trouwens al bij de zoektocht naar de grenzen van Utrecht. Sinds een jaar of twee horen Vleuten en De Meern daar (helaas, extra kilomaters =)) ook bij. Maar wat ik niet wist, is dat de Nedereindse Plas ook bij Utrecht hoort. Daar gaat de ‘tot-meer-omgetoverde-vuilnishoop’ van IJsselstein. Wil jij een keertje meelopen om je buurt te laten zien of omdat je van verdwalen en chaos houdt? Je bent meer dan welkom!
