Zondagochtend, 10:00 uur. Lee begint te zingen: “You’ll never walk alone.” Daar heeft hij wel een punt. Om mij heen staan lopers. Snelle lopers, langzame lopers; het zijn allemaal helden. Zij lopen de marathon. En ik dus ook. Dat is in ieder geval de bedoeling van vandaag. De lopers om mij heen beginnen onrustig te worden. Poncho’s gaan uit en een enkeling strikt zijn veters nog een keer. Voor de vorm trek ik aan mijn shirt en vraag me af of mijn eigen veters eigenlijk wel goed vast zitten. Ik kijk naar beneden en schrik me kapot. Waar zijn mijn schoenen? Ik sta hier in een startvak zonder schoenen!
Zo schrok ik afgelopen woensdagnacht wakker. Trots omdat ik in het startvak van de Rotterdam Marathon stond, maar verdwaasd omdat ik mijn schoenen was vergeten. En zo onwaarschijnlijk is het niet dat dit scenario me aanstaande zondag te wachten staat. Een oproep aan iedereen die mij voor deze dag nog ziet: herinner me aan mijn schoenen!
Zondag gaat het echt gebeuren. En ja: het kriebelt. Niet zo’n beetje ook! Vorig jaar riep ik: “Ik wil ooit een marathon lopen, voor mijn dertigste. En dan is het mooi geweest.” En dus deed ik dat, ongeveer. Die marathon werd op 24 april 2016 in Madrid gelopen. Maar dat het daarna mooi geweest was, is niet helemaal waar. Een halfjaar later schreef ik me in voor Rotterdam. In de afgelopen maanden heb ik vanalles gedaan om me klaar te stomen voor deze uitdaging. Ik oefende hoe ik met de Rotterdamse fans om moest gaan tijdens de Bruggenloop, ik finishte mijn 30KM loop op een nep-Erasmusbrug en ik ben naar De Marathon geweest. De theatervoorstelling uiteraard, want de echte staat dus zondag pas op de stoep.
Vorig jaar in Madrid was ik verzekerd van een PR, het was immers de eerste keer. Nu moet ik daar iets meer voor doen. Uitlopen is nog steeds mijn doel, in welke tijd vind ik minder belangrijk. Maar mocht Willem Alexander ermee akkoord gaan, dan ben ik graag ook even koning en loop ik het liefst net iets sneller dan ziin PR van 04:32:21.
Nog 42 uur en 195 minuten en ik ben er klaar voor. Dus nu ben JIJ aan de beurt! Wil je me aanmoedigen, maar kun je niet naar Rotterdam komen? Of heb je gewoon geen zin? Denk dan aan mijn gesteldheid op het 35KM-punt en stuur een passende video in! Zing voor me, doe me na of vertel een goede mop. Of niet natuurlijk! En wil je dat ik nog vaker aan je denk tijdens de marathon? Voeg dan op de valreep een schitterend hitje aan mijn playlist toe.
